Wpływ doustnego milrinonu na śmiertelność w ciężkim przewlekłym niewydolności serca czesc 4

Różnice między grupami leczenia w zdarzeniach po randomizacji analizowano za pomocą testu t lub testu chi-kwadrat, stosownie do przypadku. Do porównań z danymi porządkowymi i wynikami nierozdzielczymi normalnie zastosowano niestatetryczne metody statystyczne (np. Test sumy rang Wilcoxona). Wyniki
Rozprawa rozpoczęła się 24 stycznia 1989 r. I została zatrzymana przez sponsora na podstawie zalecenia Rady ds. Monitorowania Danych i Bezpieczeństwa w dniu 4 października 1990 r., Pięć miesięcy przed planowanym zakończeniem. Decyzja o przerwaniu badania była oparta na stwierdzeniu niekorzystnego wpływu milrinonu na przeżywalność pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka hemodynamiczna i kliniczna pacjentów, w zależności od grupy leczenia * Po przerwaniu badania zakwalifikowano 1088 pacjentów: 561 pacjentów przydzielono do leczenia milrinonem, a 527 do leczenia placebo. Obie grupy były podobne we wszystkich swoich cechach wstępnej obróbki (tabela 1). Po randomizacji pacjenci otrzymywali średnią dawkę dobową (. SE) 37 . mg milrinonu lub 38 . mg placebo. Dawki te utrzymywano na zbliżonych poziomach przez cały okres obserwacji. Zgodność z zaleconym badanym lekiem (ocenianym na podstawie liczby tabletek) wynosiła średnio ponad 90 procent we wszystkich wizytach dla obu grup terapeutycznych. Czas obserwacji wynosił od dnia do 20 miesięcy (mediana, 6,1 miesiąca); 554 pacjentów obserwowano przez co najmniej 6 miesięcy, a żaden pacjent nie stracił czasu na obserwację.
Śmiertelność
Rycina 1. Rycina 1. Analiza Kaplana-Meiera wykazująca skumulowany wskaźnik przeżycia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca leczonych Milrinonem lub placebo. Śmiertelność była o 28 procent większa w grupie otrzymującej milrinon niż w grupie placebo (p = 0,038). Liczbę pacjentów zagrożonych przedstawiono na dole rysunku.
W trakcie badania odnotowano 168 zgonów (30 procent) w grupie przydzielonej do leczenia milrinonem i 127 zgonów (24 procent) w grupie przydzielonej do grupy placebo. Krzywe skumulowanego przeżycia (analiza zamiaru leczenia) przedstawiono na rycinie 1. Zgodnie z testem log-rank, leczenie milrynonem wiązało się z 28-procentowym wzrostem śmiertelności z powodu wszystkich przyczyn (95% przedział ufności, od do 61 procent, nominalne P = 0,038, po dostosowaniu do wczesnego zatrzymania, P = 0,060). Współczynnik ryzyka kłody pozostawał stały w trakcie badania, co wskazuje, że zwiększone ryzyko śmiertelności związane z leczeniem milrynonem nie różniło się istotnie w funkcji czasu.
Spośród 295 pacjentów, którzy zmarli w trakcie badania, 284 (96 procent) zmarło z powodu przyczyn sercowo-naczyniowych (165 w grupie milrynonu i 119 w grupie placebo). Zgodnie z testem log-rank leczenie milrinonem wiązało się z 34-procentowym wzrostem śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (95-procentowy przedział ufności, 6 do 69%, nominalny P = 0,016, po dostosowaniu do wczesnego zatrzymania, P = 0,037).
Wynik w podgrupach
Tabela 2. Tabela 2. Wpływ długotrwałej terapii milrinonem na przeżycie, według zmiennych o znaczeniu prognostycznym. Aby określić, czy milrinon wywiera korzystny wpływ na przeżywalność w podgrupie pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, wpływ leczenia na śmiertelność zbadano w podgrupach określonych przez następujące 10 zmiennych zarejestrowanych przed randomizacją: frakcja wyrzutowa lewej komory, przyczyna niewydolności serca, klasa czynnościowa, stężenie sodu w surowicy, stężenie kreatyniny w surowicy, wiek, płeć, obecność lub brak dławicy piersiowej, współczynnik sercowo-naczyniowy oraz obecność lub brak częstoskurczu komorowego
[więcej w: enea wałcz, carvetrend, ovovita ]

0 myśli nt. „Wpływ doustnego milrinonu na śmiertelność w ciężkim przewlekłym niewydolności serca czesc 4

  1. [..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: Catering dietetyczny Kraków[…]