Wpływ doustnego milrinonu na śmiertelność w ciężkim przewlekłym niewydolności serca cd

Pacjenci byli następnie losowo przydzielani w sposób podwójnie ślepy, aby otrzymywać milrinon (10 mg doustnie cztery razy na dobę) lub pasujące placebo, oprócz digoksyny, diuretyków i inhibitora enzymu konwertującego (kaptopryl lub enalapryl). Randomizacja została rozwarstwiona zgodnie z frakcją wyrzutu lewej komory. Stan kliniczny każdego pacjenta był ponownie oceniany co jeden do trzech miesięcy. Dawki milrinonu można było zmniejszyć do 5,0 lub 7,5 mg cztery razy na dobę (jeśli wystąpiły działania niepożądane, które były uważane za związane z lekiem) lub można je było zwiększyć do 12,5 lub 15,0 mg cztery razy na dobę (jeśli u pacjenta występowała niezadowalająca odpowiedź kliniczna do leku). Dawki wszystkich leków o działaniu kardioaktywnym (w tym digoksyny, diuretyków i inhibitorów konwertujących) można dostosować według uznania badacza. Jeśli stan pacjenta pogorszył się podczas badania, badacz mógł przepisać każde leczenie, które było klinicznie wskazane; jednak pacjenci nie otrzymali pozwolenia na otrzymywanie milrinonu o otwartym oznaczeniu. Protokół został zatwierdzony przez komisje przeglądowe instytucji we wszystkich ośrodkach uczestniczących, a przed poddaniem się procedurom badawczym każdy pacjent wyraził pisemną, świadomą zgodę.
Analiza statystyczna
Głównym punktem końcowym badania była śmiertelność ze względu na wszystkie przyczyny. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych, liczbę hospitalizacji, dodanie leków rozszerzających naczynia krwionośne z powodu pogorszenia niewydolności serca, objawów i działań niepożądanych. Oprócz oceny tych punktów końcowych w teście jako całości, wpływ milrinonu na przeżywalność oceniano w określonych podgrupach określonych przez 10 ważniejszych zmiennych prognostycznych zarejestrowanych przed randomizacją: frakcja wyrzutowa lewej komory, przyczyna niewydolności serca, New York Klasa czynnościowa Związku Serca, stężenie sodu w surowicy, stężenie kreatyniny w surowicy, wiek, płeć, obecność lub brak dławicy piersiowej, współczynnik sercowo-naczyniowy oraz obecność lub brak częstoskurczu komorowego. Pierwsze trzy analizy tych podgrup zostały zaplanowane prospektywnie w oryginalnym protokole lub na pierwszym spotkaniu Rady Monitorującej Dane i Bezpieczeństwo.
Badanie zostało zaprojektowane, aby uzyskać moc 90 procent (dwustronna), aby wykryć różnicę 25 procent w śmiertelności pomiędzy dwiema grupami leczenia. Ponieważ uznano, że jakiekolwiek oszacowanie śmiertelności wykonane przed badaniem może być niedokładne, zaplanowano, że badanie będzie kontynuowane do momentu śmierci 190 pacjentów otrzymujących placebo (zgodnie z ustaleniami Rady Monitorującej Dane i Bezpieczeństwa). Aby zabezpieczyć się przed wzrostem liczby błędów fałszywie dodatnich z powodu analiz pośrednich, zastosowaliśmy procedurę Lan-DeMets, 28 z granicą typu O Brien-Fleming29, która wymaga tylko oczekiwanej liczby zgonów z góry.
Podstawową charakterystykę dwóch grup leczenia porównano testem t (dla zmiennych ciągłych) i statystyką chi-kwadrat (dla zmiennych nieciągłych). Skumulowane krzywe przeżycia zostały skonstruowane metodami ocalenia Kaplana-Meiera, 30 i różnice między krzywymi zostały przetestowane pod kątem istotności zarówno przez statystykę log-rank, jak i model regresji proporcjonalnego hazardu Coxa. 31 Analizy przeżycia obejmowały wszystkich pacjentów z randomizacją i wszystkie zgony zostały zarejestrowane zgodnie z grupą leczenia, do której pierwotnie przypisano pacjenta (zasada zamiaru leczenia)
[przypisy: carvetrend, centralny rejestr lekarzy, kurniki jasienica ]

0 myśli nt. „Wpływ doustnego milrinonu na śmiertelność w ciężkim przewlekłym niewydolności serca cd