Porównanie fondaparynuksu i enoksaparyny w ostrych zespołach wieńcowych ad 5

Współczynniki zagrożenia odnoszą się do grupy fondaparynuksu w porównaniu z grupą enoksaparyny. CI oznacza przedział ufności. Po 30 dniach zaobserwowano tendencję do niższego wskaźnika zgonu, zawału mięśnia sercowego lub opornego na niedokrwienie fonaparynuksu niż z enoksaparyną (8,0 procent vs. 8,6 procent, współczynnik ryzyka, 0,93, przedział ufności 95 procent, 0,84 do 1,02) oraz związek zgonu lub zawału mięśnia sercowego (6,2 procent vs. 6,8 procent, współczynnik ryzyka, 0,90, 95 procent przedziału ufności, 0,81 do 1,01) (tabela 2). Różnice te wynikały ze znacznego zmniejszenia umieralności z użyciem fondaparynuksu (2,9%, w porównaniu z 3,5% z enoksaparyną, współczynnikiem ryzyka, 0,83, przedziałem ufności 95%, 0,71 do 0,97, P = 0,02). Powyższe różnice utrzymywały się do końca okresu obserwacji: wskaźniki śmiertelności, zawał mięśnia sercowego lub oporne niedokrwienie wynosiły 12,3 procent w grupie fondaparynuksu i 13,2 procent w grupie enoksaparyny (współczynnik ryzyka, 0,93, przedział ufności 95 procent, 0,86 do 1,00; P = 0,06); odsetek zgonów lub zawałów serca wynosił odpowiednio 10,5 procent i 11,4 procent (współczynnik ryzyka, 0,92, przedział ufności 95%, 0,84 do 1,00, P = 0,05); a wskaźniki zgonu wyniosły odpowiednio 5,8 procent i 6,5 procent (współczynnik ryzyka, 0,89, przedział ufności 95 procent, 0,80 do 1,00, P = 0,05) (rysunek 2 i tabela 2 oraz rysunek dodatku uzupełniającego).
Krwawienie
Wskaźnik dużego krwawienia po 9 dniach był znacznie niższy w grupie fondaparynuksu niż w grupie enoksaparyny (2,2 procent vs. 4,1 procent, współczynnik ryzyka, 0,52, przedział ufności 95 procent, 0,44 do 0,61, p <0,001) (wykres 1B i Tabela 2). Ta różnica utrzymywała się podczas długotrwałej obserwacji. Fondaparynuks był związany ze znacznym zmniejszeniem liczby pacjentów ze śmiertelnym krwawieniem (7, vs. 22 w grupie enoksaparyny, P = 0,005) i ciężkim krwawieniem według kryteriów trombolizy w kryteriach zawału mięśnia sercowego17 (70, vs 126; 0,55; przedział ufności 95%, 0,41 do 0,74; P <0,001). Zaobserwowano większe różnice w częstości występowania niewielkich krwawień (1,1% w grupie fondaparynuksu w porównaniu z 3,2% w grupie enoksaparyny), więc wskaźniki całkowitego krwawienia były istotnie niższe w przypadku fondaparynuksu niż w przypadku enoksaparyny (3,3% w porównaniu z 7,3%; współczynnik ryzyka, 0,44, przedział ufności 95%, 0,39 do 0,50). Chociaż liczba pacjentów z krwawieniem wewnątrzczaszkowym była taka sama - 7 - w każdej grupie, liczba pacjentów z dużym krwawieniem wymagającym interwencji chirurgicznej (41 vs. 77), krwawienie z przestrzeni zaotrzewnowej (9 vs. 37), transfuzje (164 vs. 287 ), a krwawienie związane ze śmiercią pod koniec badania (38 vs. 79) było istotnie niższe w przypadku fondaparynuksu niż w przypadku enoksaparyny (p <0,001 dla wszystkich porównań). Częstość występowania dużego krwawienia była znamiennie niższa w przypadku stosowania fondaparynuksu niż w przypadku enoksaparyny u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml na minutę (u 6 z 265 pacjentów [2,4 procent] wystąpiło duże krwawienie vs. u 26 z 270 [9,9 procent], p = 0,001). lub klirens kreatyniny wynoszący co najmniej 30 ml na minutę (211 z 9743 [2,2 procent] vs. 384 z 9699 [4,0 procent], P <0,001).
Bez względu na leczenie, pacjenci, u których wystąpiło duże krwawienie podczas hospitalizacji, mieli znacznie wyższy wskaźnik zgonu (13,2% vs
[więcej w: zoz ursynów, przeglądarka skierowań na leczenie sanatoryjne, masaż przeciwwskazania ]
[przypisy: melisa cieśla, finasteryd cena, przeglądarka skierowań ]

0 myśli nt. „Porównanie fondaparynuksu i enoksaparyny w ostrych zespołach wieńcowych ad 5